Eindelijk thyrax - en nog voelde ik me een oud mens

Coeliakie – en wéer schildklierklachten!

Waarom dit verhaal?

<< Terug

Astrid kreeg na haar tweede bevalling hypothyreoïdie. Ondanks medicatie bleef ze moe en hield stemmingsstoornissen. Toen werd bij haar jongste kindje coeliakie geconstateerd….
 
Na de geboorte van onze jongste zoon in 1998 bleef ik maar zo moe…. Wat viel dat tegen, twee kinderen! De oudste was net twee en vroeg veel aandacht, de baby kreeg borstvoeding maar leek nooit genoeg te hebben. Zelfs ‘s nachts voedde ik hem twee keer. Niet gek dus dat je zo moe blijft, dacht ik. 

Schildklier
Toen de baby vier maanden en flink ziek was kwam ik bij een weekendarts terecht. Deze arts vroeg mij of ik een aandoening aan mijn schildklier had. Hoe bedoelt u, reageerde ik verbaasd. Nou, uw hals is helemaal opgezet, vertelde hij mij. Ik voelde aan mijn nek en was stomverbaasd. Nee, ik had het niet opgemerkt maar ik was dan ook zo doodmoe ‘s avonds dat ik amper fut had om in de spiegel naar mezelf te kijken. 

Gealarmeerd door deze alerte arts ging ik naar mijn eigen huisarts. Hij stelde voor om bloed te prikken om mijn TSH, T4 en T3 te kunnen bekijken. Of ik verder klachten had, zoals obstipatie en moeheid. Moe was ik zeker, maar ik schoof dat nog steeds op het hebben van twee jonge kinderen. Mijn darmen waren altijd makkelijk van slag. Dan weer diarrhee en dan weer obstipatie ….. ik was niet anders gewend.

Na een half jaar kwakkelen - mijn schildklierfunctie was inderdaad gestoord - kon ik niet meer. Ik was labiel, zeer snel geïrriteerd en zo moe!!!  Eindelijk een verwijzing naar de internist. Zij zette mij al snel op medicatie, die langzaam werd opgebouwd. Wat een verademing was dat kleine beetje thyrax dat ik in het begin kreeg al. 

terug naar boven

Eindelijk thyrax - en nog voelde ik me een oud mens
Langzamerhand ging ik me beter voelen en werd ik ingesteld op mijn definitieve dosis thyrax: 175 mcg  per dag. Toch was ik nog steeds heel gauw moe. Volgens de internist was ik goed ingesteld en moest ik er maar mee leren leven dat het snel vermoeid zijn en de stemmingsstoornissen bleven. 

Ik begon in mijn ogen op een oud mens te lijken: weinig fut, als ik het druk had gehad een paar dagen was ik de dagen daarop weer helemaal total loss. Van lieverlee ging ik steeds minder doen op het sociale vlak om maar wel te kunnen blijven werken en toch nog gezellig voor mijn gezin te kunnen zijn. 

terug naar boven

Coeliakie – en wéer schildklierklachten!
In juli 2002 werd bij onze oudste zoon coeliakie ontdekt. De kinderarts die hem behandelde stelde voor om ook bij ons onderzoek te doen omdat bij coeliakie erfelijke aanleg een rol speelt. Om een lang verhaal kort te maken: ik bleek ook coeliakie te hebben. Ik ben op een gluten-, tarwezetmeel- en lactosevrij dieet gegaan en merkte al snel (na ongeveer 3 maanden) dat ik veel meer energie had dan voorheen!  

Toen kreeg ik echter wéer schildklierklachten en wat bleek: ik was nu aan het hyperen! Volgens de internist waren mijn darmen zich aan het herstellen en was de opnamecapaciteit van de darm verbeterd. Hierdoor werd de thyrax beter opgenomen uit de darm en kreeg ik nu teveel binnen.

Inmiddels ben ik aan het afbouwen met de thyrax; ik neem nu 3x per week 125 mcg en 4x per week 150 mcg. Ik vind het wel spannend en weet nog niet of dit de juiste mix voor mij is maar ik word goed begeleid en dat voelt goed.  

terug naar boven

Waarom dit verhaal?
Ik wilde mijn verhaal graag vertellen omdat ik nu weet dat 5% van alle coeliakiepatiënten ook schildklierproblemen heeft. Mijn internist wist dit NIET en wist ook weinig van de symptomen - en soms zelfs het ontbreken van die symptomen - af! Ik raad iedereen die hypo maar niet happy is aan om op zoek te gaan naar informatie over coeliakie en dit te bespreken met zijn/haar behandelend arts. 

terug naar boven

Astrid, December 2003